الى اللَّه و رسوله فهجرته الى اللَّه و من كان هجرته الى الدنيا يصيبها او امرأة يزوجها فهجرته الى من هاجر اليه ) « 1 » . أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ بعضى از قراء مثل ابن عامر و حمزه و كسايى و خلف به « تا » قرائت نموده‌اند و باقى به « ياء » اگر بياء قرائت شود اشاره بغايت است ( آيا مىگويند ) و اگر بتاء قرائت گردد اشاره بحاضر است و هرطور قرائت شود مقصود يهوديان و نصرانيانند كه آنها مىگفتند ابراهيم و اسمعيل و اسحق و يعقوب و فرزندان يعقوب يهودى بودند يا نصرانى در مقام اعتراض خطاب بآنهاست كه آيا شما به حال و اعمال و روش آنها داناتريد يا خدا . وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ كَتَمَ شَهادَةً عِنْدَهُ مِنَ اللَّهِ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ و كيست ستمكارتر از كسانى كه نزد پروردگارى كه عالم بر هر چيزى است و از ظاهر و باطن همه كس آگاهست كتمان شهادت مىكند . يهوديان و نصرانيان در تورات و انجيل خوانده و دانسته بودند كه ابراهيم و فرزندان او يهودى نبودند و آن را مخفى مىداشتند و بر خدا و پيمبران دروغ مىبستند در صورتى كه خداوند از اعمال و افعال آنان غافل نيست .

--> ( 1 ) كسى كه هجرت وى بسوى خدا و رسول اوست پس بسوى خدا و رسول او مهاجرت نموده و كسى كه هجرت و عمل او براى دنيا باشد يا غرض او زنى است كه با وى ازدواج نمايد چنين كسى هجرت كرده بسوى همان چيزى كه در نظر داشته يعنى هر كسى نصيب وى از عملش همان است كه در نيت داشته . گويند اين كلام رسول اللَّه ( ص ) در موقعى بود كه بحضور مباركش گفته شد بعضى از مهاجرين غرض آنان از هجرت و جهاد بدست آوردن غنائم و اسارى است نه جهاد فى سبيل اللَّه حضرتش در پاسخ فرموده نتيجه عمل همان مىشود كه باعث بر عمل شده .